Feed

Cuartos, o por que.

Posted on Maio 24th, 2010 in Do meu anllar,O outro saco by cuartos

CUARTOS, O POR QUE

Todos vimos dalgún sitio e dirixímonos a un algures descoñecido mentres soñamos con chegar a un lugar utópico. Para poder ir ben encamiñados necesitamos saber de onde vimos, e… de onde veño eu? De quen veño sendo?
Eu son Anxo de Cuartos, Cuartos é o alcume de meu bisavó, de meu avó e a nosa coñécese pola casa de Cuartos. Preguntarésvos, con razón, de onde vén o alcume. Pois vén de que antes facían o lume no cuarto (no primeiro piso) e así lle quedou de por vida.
Con este pequeno post pretendo recuperar e honrar o meu pasado e o meu presente, xa que non teño moi claro nada que teña que ver co futuro.

Por fin pasou!

Posted on Maio 7th, 2010 in Do meu anllar by cuartos

Este vén a ser unha variación dun poema de Uxío Novoneyra que explica moi ben a temporada que pasei na casa:

Da cama á eira
da eira á cama
Vilar, o Coto e as minas
sempre diante!

As noites e os días
os días e as noites
e un xa non sabe
nin cando foi onte!

Eu son

Posted on Maio 7th, 2010 in Do meu anllar by cuartos

Poema escrito naqueles días de encerro voluntario e forzoso:

EU SON
Que es ti? Homo sapiens galaicus.
Quen? Anxo Tato Arias
De que ves sendo? De Cuartos
De onde es? de Bama
Iso queda… en Touro, non moi lonxe de Compostela.
Onde se fixo o Luar? Si.
Cando es ti? Sempre fun, son e serei EU
E como es ti? Eu son como me fixeron, “de tal palo tal astilla”, eu son o coiro que a vida foi curtindo.
Entón ti es… tal e como son, tal e como me ves.
Por onde andas? Polo mundo adiante
Que te leva pola Terra? As miñas pernas e o meu corazón.
Por que es así? Se eu o soubera!
Queres saber por que es así? NON
En resumen…
Eu son Anxo,
aquí e acolá,
porque si e xa está.
Quen non lle guste
que lle bote azucre, limón ou sal.

SER

Posted on Novembro 19th, 2009 in Do meu anllar by cuartos

Estaba a piques de rematar

aquel día insignificante.

Era un día común

dunha terra calquera

nun ano indeterminado.

A todo isto,

eu son un humano xenérico.

Naquel instante insignificante,

naquel momento común,

indeterminado,

xenérico,

vino.

Alí estaba,

envolto pola áurea do atardecer.

Alí estaba,

rebosando experiencia e sabedoría.

-Eu son todo e non son nada,

(comezou a dicir),

eu son unha forza.

A forza que venceu o repouso total.

Eu son a causa.

O ser pode deixar de ser,

pode ser esquecido,

pero a forza vivirá por sempre.

A forza

é inmortal,

vive eternamente

nos efectos

que son consecuencia dela.

Mira, eu non son nada,

pero todo o que ves,

todo o que é,

poder ser porque houbo antes unha causa,

unha forza que puxo a maquinaria a funcionar.

E ti quen ves sendo? –preguntoume.

E eu, que non era nada,

decidín daquela

ser forza, ser causa.

CarballihoBAMA-crueceiro

Poema pola loita conxunta

Posted on Xuño 18th, 2009 in Antisistema,Do meu anllar,Hoxe by cuartos

poema-loita-conxunta

Cando vexo milleiros,

milleiros de tractores e labregos,

invadindo as rúas nas tractoradas,

unha rabia infinita sáeme de dentro.

Cando esperto,

e na Voz aparecen manipulacións lingüísticas

completadas con entrevista a Gloria Lago

—diálologo de vesugos—,

a carraxe, durmida, sen podelo evitar esperta.

Cando saio á rúa,

e vexo loitas encarnizadas dos compañeiros do metal,

loitando cos antidisturbios casteláns,

vólvome de aceiro, eu tamén son do metal.

Cando os meus oídos oen dunha señora:

“tiñades que facer coma os vascos,

coller os empresarios e metelos baixo terra,

eses son todos uns ladróns”,

alédome, a conciencia de clase esperta.

Cando milleiros de estudantes

protestan contra Boloña,

—centos en Galiza—,

o maio do 68 parece que volta.

Labregos,

galegos amantes da vosa lingua,

estudantes,

traballadores do metal,

non será hora de erguer as voces xuntos?

Explotación, aldraxes e miseria, Nunca Máis!

Galiza: espertando do soño

Posted on Xuño 13th, 2009 in Do meu anllar,GALIZA: Nación by cuartos

noite-de-luar

E cando espertei do soño ela xa non estaba. Desaparecera para sempre, para non volver nunca máis. Todo o que vivira con ela, todo que desfrutara nela era iso, un soño. Levaba toda a miña vida vivindo nun soño! E agora xa non sei se quero espertar e poñer os pés na terra ou volver para cama, adormecer coa “Cantiga de berce” de Fuxan os ventos e intentar volver ao soño, para estar outra vez alí, para estar outra vez con ela: Galiza.

Espertei e vin a toda a xente falando castelán. Vin nais e pais que poñían en enquisas que preferían o inglés antes que o galego para os seus fillos. Vin xente desprezando a súa cultura. Vin gobernantes que teiman destruír as poucas sinais de identidade que nos quedan. Vin, vin que realmente estaba vivindo en Galicia, unha rexión máis España, un lugar do montón, coma outro calquera. E daquela derrubeime e comecei a chorar. Chorar como non fixera antes, porque espertara e sabía ben que o soño era iso, un soño, e nunca máis estaría alí, en Galiza.

Sabía que nunca máis estaría con ela, nin que desfrutaría máis da súa lingua, dos seus beizos, dos seus peitos, dela. Sabía que endexamais me riría cos seus contos retranqueiros, nin me faría cóxegas na orella. Sabía que non me espertaría máis polas mañás coas alboradas dos paxaros, sabía que non oiría máis o cuco saír do cubil entre marzo e abril. Sabía, sabía que todo pasara, e que non volvería máis. Realmente non pasara, estaba todo na miña cabeza. Pero era tan real… e aquí sigo, chorando sen saber que facer. Soñar ou non soñar, velaí a cuestión!

CLASE POLÍTICA vs. POBO

Posted on Maio 11th, 2009 in BNG,Do meu anllar,Hoxe,Política by cuartos

A política… velaquí tendes a política. Este vello leproso nobre escocés que quere que o seu fillo se converta no próximo rei de Inglaterra, aínda que para iso teña que traizoar ao pobo escocés. Ambición, poder. Esa é a clase política, a política en estado puro.

braveheart2

O fillo do nobre representa os políticos que queren estar co pobo. Triste vida levan debatendo entre un bando ou outro. Ao final acaba gañando a súa condición, acaban atrapados nela, como acabou este. Abonda ver como olla ao “pobo”, como mira para aquel que traizoou.

Braveheart

O guía do pobo enganado pola política. Esa mirada deixa ver a frustración, o guía do pobo confiou na clase política. Á hora da verdade a clase política volveuse contra o pobo. William Wallace viña do pobo, estaba con el, sufría e festexaba no pobo, e co pobo morreu.

braveheart3

O pobo co líder e o líder co pobo avanzando xuntos na revolución.braverheartfreedom

E eu? Eu.. farto, canso desa trapalleira, da puta, da política. Ámbito no que está todo cantado (Asemblea Nacional Extraordinaria) asemblea-CONGRESO  amañado onde non había moito que facer. As decisións viñan de arriba e nós so podiamos asentir, dicir si, moi ben, perfecto. Debate de ideas? Eu non o vin. A política era a que reinaba alí, o vello leproso loitando polo poder interno, ambición, poder, votacións… O pobo, os guías do pobo, os que confiamos na política… en fin. Conclusións: saír a estar co pobo e esquecerse un pouco dese vello leproso, desa trapalleira, da puta, da política.

Amor, auga do mediodía

Posted on Abril 3rd, 2009 in Do meu anllar by cuartos

O tempo, o noso peor inimigo,

Eses instantes fugaces xuntos, fieis camaradas.

Ti, rosa do deserto, e eu, tuareg perdido,

O israelita que abandonou a escravitude exipcia

E se encamiña a un mundo de liberdade.

Ti, auga do mediodía,

Oasis edénico.

Eu, dou voltas derredor túa,

E probo a auga do teu corpo,

—Ti es o maná.

Cantas máis voltas dou derredor túa,

Canto máis te amarro, te apreixo,

Te miro, te desexo, te quero, te amo

Doume conta de que nin es auga do mediodía,

Nin oasis edénico.

Es a miña escravitude voluntaria,

O mundo da liberdade que albisco.

Ti es o meu Canaán,

—Estou seguro de que non é un espellismo—.

Ti es, —quen máis ía ser? —,

O meu Canaán, a terra prometida.

 

Poema co que gañei o I Concurso de Poesía do Concello de Touro (creo que era o único na categoria de adultos).

 

Ánimo postelectoral

Posted on Marzo 20th, 2009 in Do meu anllar,Eleccións by cuartos

QUIZAIS ME FOSE MELLOR…

 

O día que me levanto

de mala gana,

pensando que este mundo é unha merda

e non ten remedio,

quizais me fose mellor quedar na cama.

 

Eses días nos que ao erguerme

cavilo no sensentido da miña loita

e non vexo máis que “conformistas conformados

con vagas explicacións”,

quizais me fose mellor quedar na cama.

 

Aquelas mañás nas que nada mais abrir o día

penso que todo é unha patraña,

que as cousas foron como son,

e así como son, serán,

se non fose porque estás ao meu carón, amor,

quizais me fose mellor quedar na cama.

 

 

* o día 2 de marzo

se non fose por ti, amor,

quizais me fose mellor quedar na cama.

Teorema do gaiteiro

Posted on Outubro 27th, 2008 in Do meu anllar by cuartos

TEOREMA DO GAITEIRO

*Tocar a gaita só é como facer unha palla, pera, gaiola… (simple MASTURBACIÓN)

*A min gústame tocar a gaita, e que ao mesmo tempo ma toquen…

Que as nosas melodías fagan o amor e se unan nun só corpo, nunha única melodía,

que sexa quen de facer tremar de pracer musical a todo ser vivo e non vivo que

nos rodea e a nós, os gaiteiros.

PHILÍA

Posted on Outubro 15th, 2008 in Do meu anllar by cuartos

PHILÍA

La verdadera amistad por Tjac277.

Dóeme sen saber

que che doe,

choro sen saber

que choras,

sufro sen saber

que sofres,

mírote e non te vexo

porque estás en min,

e como es eu

por iso me does.

As Candeas

Posted on Abril 7th, 2008 in Do meu anllar by cuartos

AS CANDEAS
Todos os anos ía á misa da Candeloria. Todos, non faltaba un. Ía coa miña candea oír misa. E coma min outros tantos. Tiñamos as candeas acesas toda a misa. Non as apagaba ninguén ata que o cura facías as reverencias e se escondía na sancristía. Eu tiña un irmán máis vello que morreu nadamais nacer. Morreu sen bautizar. Está o pobre no limbo dos xustos. Alí están, os malpocados, sen veren a luz do sol, nin a claridade do luar nin tan sequera o escintilar das estrelas nas noites de verán. Escuridade. Sombras. Penumbras. Só andar ás tentas, ás apalpadas. Negro destino.
Mentres vivía Deus-perdoe-a-mi-madre iamos sempre as dúas con cadansúa candea. Nai e filla a alumar a fillo e irmán. Agora ía eu soa. Non perdía o día da Candeloria por nada do mundo. Atentoume o demo ese ano. Si, o dos cornos. Foi el, quen ía ser se non? O caso é que saín coa candeíña no peto. Cara a igrexa ía eu. Ía á misa das sete da tarde. Ai, tivo que ser o demo! Ía no peto. Claro que ía! Non a ía levar!? Unha candeíña, nova do trinque, mercada aquel ano. Ir ía… pero non chegou. Non preguntes como, o caso é que ao chegar alá non estaba. Déronme ganas de chorar. Meu irmanciño, meu irmán, non vas ter luz este ano!
Tocan as dúas. Entro. Todos, non faltaba un. Todos con cadansúa candea. Todos… menos eu. Acabou a misa. Non enredei con ninguén Era xa noite pecha e marchei decontado para a casa. Inda non empezara a andar e xa sentía os cadrís. Auga, non andaba moi lonxe. O inverno aínda non marchaba, quedaran as tempas de abaixo.
Abrín a porta, entrei, estaba escuro. Prendín a luz. Fun á cociña, petisquei algo, non tiña moita fame. Pechei a porta da cociña. Uuuu! O vento asubía entre as arbores e as tellas. Subo as escaleiras paseniñamente. Un forte resplandor. Paro. Espero un pouco. Bruumm! Andan as patacas no faiado. Chego arriba. Comeza a chover, entro no cuarto, pouso a chaqueta. Chove máis forte. Cacho día de inverno! Métome na cama e acóchome ben. Vai frío. Que noite de inverno. Dou unha volta, dou outra. Durmo…
…Unha luz, unha luz pequerrechiña, unha luz coma de lucerna. Unha luz rara, estraña, nunca vista entra no cuarto. Unha luz coma de vagalume. Érgome. A luz… A luz como se fose cousa do demo vén cara min. Un neno, un bebé envolto nun resplandor áureo…
—Quen vai?
O vento entoa unha cántiga mortuoria. Bátense as ventás. Meu irmán non anda ledo.
—Irmanciño, que fas?
Acércase máis e máis. Un corvo berra ao lonxe, danme arrepíos. Trae algo na man, na manciña súa. Un pao, un garabullo, un alfinete, algo! Volvo tremer. Pero… por que se é o meu neniño!?
—Perdoa, perdoa! Ai meu neniño! — berro desesperada.
Pero el non oe, segue andando. (Andando?) Anda e anda. Non anda, voa, voa. Entre a negrura aluméanlle os ollos coma dúas cacharelas. Bríllanlle os ollos coa rabia, quere vinganza.
—¡Irmán non!
Quéimanme as muxicas. Xa está diante miña. Bótame o alento. Coa mesma, agarra o garabullo con ganas e sen pensalo máis espétamo nas meniñas dos ollos. Primeiro unha, despois outra.
Un bramido. O tempo detense, escampa. O vento escoita.
—Aaaa! Aaaa! Meus ollos! Meus olliños!
Unha, dúas pingas. Dous regos de sangue. Dous regos de choros. O sangue escorre pola face abaixo. As bágoas asolagan o cuarto. Meu irmán rise das miñas sanguentas bágoas.
—Unha candea! Por unha candea, irmán! A sorte máis grande foi que morreras. Non tes corazón!
Quedaba eu agora soa, condenada polo ceo, castigada polo limbo. Condenada á escuridade, ás infernais tebras. Meu irmán íase a modiño, cantando. Marchaba ledo. Sentía os pasos, as pingas de sangue caer da inocente arma fratricida, o arrastrarse do seu corpo, da súa alma. Alma en pena. Pena a miña. Escuridade, resignación, dor. Dor dos ollos, espello da alma. Alma… alma esnaquizada. Espello escachado. Negrura, resignación, dor. As concas, agora baleiras, choraban un pranto lamaguento de sangue fratricida. Escuridade, negrura, resignación estoica, dor.
Un chispazo. Brummm! Levántome de golpe. Miro o reloxo. As tres. Toco os ollos, un, o outro. Nin bágoas, nin sangue, nin dor. Están no seu sitio. “Irmán, irmán”. Déitome, unha volta, outra. Durmo…