Poema pola loita conxunta
Cando vexo milleiros,
milleiros de tractores e labregos,
invadindo as rúas nas tractoradas,
unha rabia infinita sáeme de dentro.
Cando esperto,
e na Voz aparecen manipulacións lingüísticas
completadas con entrevista a Gloria Lago
—diálologo de vesugos—,
a carraxe, durmida, sen podelo evitar esperta.
Cando saio á rúa,
e vexo loitas encarnizadas dos compañeiros do metal,
loitando cos antidisturbios casteláns,
vólvome de aceiro, eu tamén son do metal.
Cando os meus oídos oen dunha señora:
“tiñades que facer coma os vascos,
coller os empresarios e metelos baixo terra,
eses son todos uns ladróns”,
alédome, a conciencia de clase esperta.
Cando milleiros de estudantes
protestan contra Boloña,
—centos en Galiza—,
o maio do 68 parece que volta.
Labregos,
galegos amantes da vosa lingua,
estudantes,
traballadores do metal,
non será hora de erguer as voces xuntos?
Explotación, aldraxes e miseria, Nunca Máis!
Post a comment