Díaz Pardo vs. Memoria histórica
DÍAZ PARDO vs. MEMORIA HISTÓRICA
O martes tiven a sorte de que me informaron de que as Xuventudes Socialistas de Compostela
organizaban unha conferencia sobre a Memoria histórica na que interviña Isaac Díaz Pardo.
Aínda que “A casa do pobo” non é a miña casa, fun. Quede esta foto como proba.
Antes de nada quero salientar a tenrura que inspira ese señor maior, intelectual, historia vivente,
enciclopedia andante e compañeiro e amigo de figuras histórias galegas.
Sobre a conferecia quixera facer dous apuntamentos:
1º Orixe do binomio “Memoria histórica”.
Dicía Díaz Pardo que no exilio se preguntaban os intelectuais galeguistas: “Cando volvamos
á terra, se é que algún día voltamos, que é o primeiro que hai que facer?” E a resposta era:
“recuperar a memoria histórica”.
Recuperar o patrimonio científico, humanistico, literario (véxase: Seminario de Estudos Galegos)
escarallado e destruído polo franquismo.
Rendir homenaxe aqueles que morrreron defendendo a liberdade, a República, a Galiza.
Todo isto non coa intención de levantar rancores, nin resucitar vellos mortos (os mortos mortos
están), coa intención de sacar á luz ese patrimonio e facer que xeracións posteriores coñezan erros
do pasado pra que a barbarie sucedida non volva ocorrer.
2º Indico eu:
É obriga da xente nova preguntarlle aos nosos maiores pra que esa sabedoría, esa historia
recente non quede no olvido e vaia pró tumba cos vellos que xa morreron. Hai moitas historias
espeluznantes, interesantes, heroicas, sentimentais que tñen coo pano de fondo a guerra civil,
a represión fascista e o franquismo.
Preguntemos, escribamos, difundamos para que eses terríbeis e reais pesadelos, que por
desgraza foron historia e ocorreron, sexan só un pasado e non se convertan nunca en presente
ou futuro.
Preguntemos, escribamos, difundamos para honrar a eses mortos da liberdade.
O tempo corre, a xente morre, e as historias quedan soterradas. Apuremos!
PD. Parabéns aos organizadores


