Cuartos, o por que.
CUARTOS, O POR QUE
Todos vimos dalgún sitio e dirixímonos a un algures descoñecido mentres soñamos con chegar a un lugar utópico. Para poder ir ben encamiñados necesitamos saber de onde vimos, e… de onde veño eu? De quen veño sendo?
Eu son Anxo de Cuartos, Cuartos é o alcume de meu bisavó, de meu avó e a nosa coñécese pola casa de Cuartos. Preguntarésvos, con razón, de onde vén o alcume. Pois vén de que antes facían o lume no cuarto (no primeiro piso) e así lle quedou de por vida.
Con este pequeno post pretendo recuperar e honrar o meu pasado e o meu presente, xa que non teño moi claro nada que teña que ver co futuro.
Un poema bonito de Eli Ríos
prendo a luz
aínda
que
é
de
día
só para confirmar
que a loura
segue no caldeiro
que a xanela
non transloce a rúa
que o teu nome
está mal dito
apago a bombilla
para reafirmar
que penso e existo
tamén na penumbra
—–
Poema de Eli Ríos do seu poemario inédito: “nós escoitando o badalo de marienpltz”, co que se fixo acredora do Premio Carral de Poesía 2009. Noticia de Vieiros.
O I Concurso de Trabalingua xa ten gañadores
Tras unha intensa reunión do xurado, por fin se escolleron os textos máis merecentes dos premios do noso concurso.
Poderás saber cales son acudindo á entrega de premios que se celebrará o vindeiro día 18 de maio ás 17:00 na Aula 2 do edificio Miralles. Ademais disto, faráse lectura dos textos premiados, recitado de poemas de Uxio Novoneyra e haberá agasallos para participantes e asistentes!!
Mais non remata aí a actividade. Despois da entrega de premios, convidámoste a asistires a un concerto, a cargo do Leo i Arremecághona, que terá lugar na cafetaría Leonardo da Vinci.
Eu son
Poema escrito naqueles días de encerro voluntario e forzoso:
EU SON
Que es ti? Homo sapiens galaicus.
Quen? Anxo Tato Arias
De que ves sendo? De Cuartos
De onde es? de Bama
Iso queda… en Touro, non moi lonxe de Compostela.
Onde se fixo o Luar? Si.
Cando es ti? Sempre fun, son e serei EU
E como es ti? Eu son como me fixeron, “de tal palo tal astilla”, eu son o coiro que a vida foi curtindo.
Entón ti es… tal e como son, tal e como me ves.
Por onde andas? Polo mundo adiante
Que te leva pola Terra? As miñas pernas e o meu corazón.
Por que es así? Se eu o soubera!
Queres saber por que es así? NON
En resumen…
Eu son Anxo,
aquí e acolá,
porque si e xa está.
Quen non lle guste
que lle bote azucre, limón ou sal.
Nova Xeira
Nova xeira
Despois dunha temporada sen actualizar, Cuartos volve con ganas de darlle vida ao blogue.
Cuartos: a orixe
De onde vén o nome? Pois dunha homenaxe aos meus ancestros, así é como lle chaman á miña casa en Bama. Eu son o rapaz de Cuartos.
Cousas dun gaiteiro?
Si, aínda que non o pareza son gaiteiro das dúas gaitas. A partir de agora haberá máis de folclore no blogue
Resumindo, que os contidos de aquí en diante serán máis intimistas e folclóricos.
Aniversario do Pasamento de Murguía
Coruñeses:
Murió ayer el ilustre escritor, historiador y publicista D. Manuel Murguía, llamado por antonomasia el Patriarca de las Letras Gallegas.
Su muerte representa la pérdida de un gran hombre, de un hombre-cumbre, símbolo de la Galicia intelectual.
No se trata de un político de altura ni de una personalidad creada en torno de intereses materiales, sino de una figura excelsa, que había tomado su inmenso relieve de las prerrogativas del talento y de los privilegios de la cultura.
Y Galicia debe hoy vestir de luto.
La Coruña, donde residía y se crió el Sr. Murguía y donde recibirá sepultura el cadáver de éste, debe rendir al finado el póstumo homenaje que merecen los hombre que dejan de su vida hondo surco intelectual y estela profunda de su labor.
Espero, pues, que el vecindario hará a la memoria del Sr. Murguía la ofrenda de su amor y de su admiración, enlutando los balcones al paso del entierro y concurriendo a este acto en manifestación popular que refrende el sentimiento que su muerte le produce.
Coruñeses: murió el Patriarca de las Letras Gallegas, el Sr. Murguía. Honrad al finado, y honrándole, honraréis a Galicia, que hoy pierde la más alta personalidad de su valer.
La Coruña, febrero 2 de 1923
Esta é a alocución coa que o alcalde D. Francisco Ponte Blanco se dirixiu aos veciños da Coruña o día do pasamento de Murguía.
Sobre a figura de Murguía, falarei máis adiante.
Un día para a lembranza
Compostela, 21 de xaneiro de 2008.
A comunidade educativa galega, o estudantado galego dálle unha lección aos “iñorantes
e féridos e duros, imbéciles e escuros” que queren que a nosa lingua despareza da face da terra. Todos Queremos Galego.
Noticias en:
Guerra
GUERRA
E entonces foi a guerra…
Pais contra fillos
e fillos contra pais.
Veciños contra veciños
e irmáns contra irmáns.
Pobo, que foi do pobo?
O pobo deixou de ser
patria, que é da patria?
a patria acaba de morrer.
A xente, onde vai a xente?
Algunha seguirá en pé
Os nosos, como están?
Os nosos n’os volves ver.
A terra era un mar de sangue
e o sangue non era azul,
Amarelo, amarelo o medio
vermello o norte e o sur.
Gañadores desta guerra?
Gañar ninguén gañou.
Perderon todos logo?
… e a guerra rematou.
60º cabodano da morte de Castelao
No 60º cabodano do pasamento de Castelao, aínda
“A nosa Terra non é nosa, rapaces”
Foto tirade de: Clica aquí
GALEGUISMO: TRES VISIÓNS
“Para Piñeiro, o galeguismo viña a ser ‘a identificación con Galicia como realidade total’, peor esa realidade entendía el que pola súa complexidade, moitas veces incluso contradictoria, era necesariamente susceptible de ser interpretada de maneiras políticas diferentes, o que excluía, por principio, calquera tipo de uniformidade ideolóxica. Ademais, a experiencia da República, que por encerrar o galeguismo nun só partido obrigaba a este a someter o propio ideario á confrontación con outras forzas, aconsellaba máis ben a táctica contraria, é dicir, acadar a galeguización de todos os demais, de maneira que o galeguismo como tal se convertese nunha conciencia ética de todos os galegos, mesmo por iso asumible por todas a ideoloxías.” (Páx 89)
“Os galeguistas poderemos estar ou non conformes cos programas políticos e sociaes dos partidos máis dispares, dende a extrema direita ó máis avanzado esquerdismo; do que non podemos abdicar é do emprego da Fala, cos que non podemos transixir é cos centralistas do idioma. Ser galeguista obriga, por enriba de todo, a pensar, a obrar, a bailar, a producirse e a falar en galego”
Ben-Cho-Shey, pseudónio de Xosé Ramón Fernández Oxea. Artigo “Encol da Fala” (Páx. 121)
“Creo que los galleguistas son, por ejemplo, en su peor sentido, esos poétas vernáculos que nos insultan o poco menos a los gallegos que escribimos en castellano, es decir, en español. La gallega es una lengua muy bonita, sin duda, y muy difícil, pero como medio actual de expresión no me parece la más apropiada ni tampoco la única”
Daniel Sueiro. “Gallegos, un poco de frivolidad” 1961
Os tres textos están tirados do libro Ramón Piñeiro, ou a reinvención da cultura galega de Xesús Alonso Montero.
SER
Estaba a piques de rematar
aquel día insignificante.
Era un día común
dunha terra calquera
nun ano indeterminado.
A todo isto,
eu son un humano xenérico.
Naquel instante insignificante,
naquel momento común,
indeterminado,
xenérico,
vino.
Alí estaba,
envolto pola áurea do atardecer.
Alí estaba,
rebosando experiencia e sabedoría.
-Eu son todo e non son nada,
(comezou a dicir),
eu son unha forza.
A forza que venceu o repouso total.
Eu son a causa.
O ser pode deixar de ser,
pode ser esquecido,
pero a forza vivirá por sempre.
A forza
é inmortal,
vive eternamente
nos efectos
que son consecuencia dela.
Mira, eu non son nada,
pero todo o que ves,
todo o que é,
poder ser porque houbo antes unha causa,
unha forza que puxo a maquinaria a funcionar.
E ti quen ves sendo? –preguntoume.
E eu, que non era nada,
decidín daquela
ser forza, ser causa.
Estado de excepción, estado de sitio e estado de alarma
ESTADO DE EXCEPCIÓN, ESTADO DE SITIO E ESTADO DE ALARMA
Son moitas as veces que oímos ou empregamos as palabras estado de excepción, estado de sitio ou estado de alarma, pero sabemos realmente que queren dicir? Sabemos que dereitos poden suspenderse en cada unha destas situacións? Esta recompilación (tomada duns apuntes para oposicións) pretende clarificar estes conceptos.
É no capítulo V da Constitución Española, “Da suspensión dos Dereitos e Liberdades”, artigo 55, e no artigo 116 onde se trata este asunto.
DEREITOS QUE PODEN SUSPENDERSE EN ESTADO DE EXCEPCIÓN:
Art.17.1: Dº á liberdade e á seguridade persoal.
Art.17.2: Dº a que a detención preventiva non supere as 72 horas.
Art.17.4: Dº de “habeas corpus”.
Art 18.2: Dº á inviolabilidade do domicilio.
Art 18.3: Dº ao secreto das comunicacións.
Art.19: Os dereitos de libre elección de residencia, de liberdade de circulación e de liberade de entrada e saída de España.
Art.20.1,a): A liberdade de expresión e difusión do pensamento.
Art.20.1,d): O dereito a comunicar ou recibir libremente información e o dº á cláusula de conciencia.
Art20.5: A garantía xudicial do secuestro previo de publicacións.
Art.21.1: O dº de reunión pacífica.
Art.21.2: O dº de manifestación.
Art.28.2: O dº de folga.
Art.37.2: O dº de traballadores e empresarios a adoptar medidas de conflito colectivo.
“O estado de excepción será declarado polo Goberno mediante decreto acordado no Consello de Ministros, previa autorización do Congreso dos Deputados. A autorización e proclamación do estado de excepción deberá determinar expresamente os efectos do mesmo, o ámbito territorial ao que se estende e a súa duración, que non poderá superar os trinta días prorrogábeis por outro prazo igual, cos mesmos requisitos.” (Art.116.3)
ESTADO DE SITIO
Poden ser suspendidos todos os dereitos mencionados en relación co estado de excepción e ademais os dereitos e garantías xudiciais que o artigo 17.3 recoñece a toda persoa.
“O estado de sitio será declarado pola maioría absoluta do Congreso dos Deputados, a proposta exclusiva do Goberno. O Congreso determinará o seu ámbito territorial, duración e condicións.” (Art.116.4)
ESTADO DE ALARMA
En estado de alarma NON se pode suspender ningún dereito. “Este será declarado polo Goberno mediante Decreto acordado no Consello de Ministros por un prazo máximo de quince días, avisando ao Congreso dos Deputados, reunido inmediatamente ao efecto e sen cuxa autorización non se poderá prorrogar ese prazo. O decreto determinará o ámbito territorial ao que se estenden os efectos da declaración.” (Art.116.2)
Ademais o artigo 116 comenta:
“Non poderá procederse á disolución do Congreso mentres estean declarados algúns destes tres testados, quedando automaticamente convocadas as Cámaras e non estivesen en período de sesións. O seu funcionamento, así coma o dos demais poderes constitucionais do Estado, non poderán interromperse durante a vixencia destes estados. Disolto o Congreso ou expirado o seu mandato, se se produciran algunha das situacións que dan lugar a calquera destes estados, as competencias do Congreso serán asumidas pola súa Deputación Permanente.” (Art.116.5)
“A declaración dos estados de alarma, de excepción e de sitio non modificarán o principio de responsabilidade do Goberno e dos seus axentes recoñecidos na Constitución e nas leis.” (Art.116.6)