Feed

Día da Patria Galega

Posted on agosto 27th, 2008 in GALIZA: Nación by cuartos

25 de XULLO do 2008

 

Son moitos os que lle poñen un autocolante do estilo (GZ) ao coche.

Son moitos os que locen as típicas camisolas de reivindicación nacional (somos unha ración/nación) ou de exaltación da nosa terra (Hard Licor Café; 100% Tenreira galega)…

Tamén hai quen pon de nome de usuario do correo electrónico, fotolog ou web nome_galiza, nome_gz ou similares.

 

E gran parte destes van para a cama todos cheos, satisfeitos, orgullosos de si mesmos pensando: “Hoxe cumprín coa obriga de servir á miña patria”.

 

E moitos deles están ben enganados.

 

Ese non é xeito de servir a Galiza, nadamais é unha marca exterior que deciden levar algúns dos seus servidores. Eses son detalles cariñosos de amor a Galiza que se non van acompañados doutros actos, non demostran nada.

 

Así pois se queres cumprir coa nosa nación, alomenos peregrina un día ao ano a Compostela.

Vai a Compostela o 25 de xullo, Día da Patria Galega, deixa a un lado a cor política e únete ás decenas de miles de voces que reivindican xuntas unha Galiza libre.

 

Lembra: este precepto é de obrigado cumprimento, coma ese piar musulmán de ir alomenos unha vez á Meca.

 

E o 25 de xullo pola noite durmirás en paz porque alomenos unha vez no ano cumpriches coa túa nación, coa túa paria, coa túa terra, con Galiza.

 

———-

Nota: máis vale tarde que nunca, escrito en xullo, por problemas de coordinación, saiu do prelo a última semana de agosto

Dereito a existir

Posted on xuño 11th, 2008 in GALIZA: Nación by cuartos

DEREITO A EXISTIR

Nacionalismo Galiza Nación

No comezo dos tempos un ser vivo existía na medida en que se podía distinguir do medio acuático que o rodeaba e se podía reproducir e relacionar co medio.

Do mesmo xeito, nós existimos como galegos, comunidade diferenciada (nación) na medida en que somos distintos do resto da especie humana que nos rodea. Nós, igual que aquela primeira célula primitiva (LUCA) só queremos seguir existindo: non ser materia, ser vida; non ser simples homo sapiens sapiens, ser galegos. É tanto o que pedimos?

celula.gif

http://icacompu-practicas.galeon.com/celula.gif

Innovación? Dáme a risa.

Posted on xuño 2nd, 2008 in O outro saco by cuartos

Cara onde imos? Futuro negro.

Innovación. Novas tecnoloxías. Capitalismo. Ecoloxismo.

As empresas de servizos innovan para mellorar a nosa calidade de vida coas novas tecnoloxías. Fano simplemente polo progreso. E a xente pensa que é así.

Cando xa esta inventada a televisión fabrícase un aparello para cambiar de canle sen se mover do sitio. Como a televisión faise moi voluminosa inventan o televisor de plasma. Dentro de pouco xa haberá a tele-folla, dunha delgadeza nunca vista. E todo o fan polo progreso, pola evolución. He, he, he. Dáme a risa.

Nas sociedades precapitalistas, a producción estaba destinada á obtención de bens de uso. As mercadorías tiñan valor na medida en que satisfacían as necesidades das persoas. Co capitalismo prodúcese para obter bens de cambio, é dicir, mercadorías para vender. Non importa que estas vallan para algo ou non. Non importa que se acabe co planeta. So interesa que o capitalista se lucre vendéndoas. Ese cambio foi a ruína do planeta.

Consumo de materias primas finitas e producción infinita. Polución directamente proporcional á producción e refugallos que aumentan exponencialmente. Cara onde imos?

Nós negamos a realidade, non nos deixan ver a realidade. E os capitalistas producen máis e máis, todo polo benestar. E como son tan bos págannos un salario que, mira ti!, empregámolo integramente para pagar os bens e servizos que eles producen.

Que é pois a innovación? Unha escusa para seguir producindo, para que sigamos mercando, para que Eles se sigan enriquecendo ás nosas costas. A súa finalidade é que eses números que aparecen nas libretas de aforro de Eles teñan máis ceros á dereita, mentres nós somos cada vez máis un cero á esquerda.

E cando o mundo estea feito unha merda e sexa inhabitábel que? Eles marcharan a Marte ou á Lúa (pensas que os viaxes espaciais se fan por amor á ciencia?) a parasitar outro astro. E nós, pobres desgraciados, quedaremos aquí morrendo, traballando, consumindo para os ricos pobres que non puideron fuxir deste cárcere chamado Terra.

Se eu podesse desamar

Posted on maio 26th, 2008 in Grandes debulladores by cuartos

 PERO DA PONTE

Se eu podesse desamar
a quen me sempre desamou,
e podess’ algun mal buscar
a quen mi sempre mal buscou!
Assy me vingaria eu,
se eu podesse coyta dar,
a quen mi sempre coyta deu.

Mays sol non posso eu enganar
meu coraçon que m’ enganou,
per quanto mi faz desejar
a quen me nunca desejou.
E per esto non dormio eu,
porque non poss’ eu coita dar,
a quen mi sempre coyta deu.

Mays rog’ a Deus que desampar
a quen mh’ assy desamparou,
ou que podess’ eu destorvar
a quen me sempre destorvou.
E logo dormiria eu,
se eu podesse coyta dar,
a quen mi sempre coyta deu.

Vel que ousass’ en preguntar
a quen me nunca preguntou,
per que me fez en ssy cuydar,
poys ela nunca en min cuydou.
E por esto lazero eu,
porque non poss’eu coyta dar,
a quen mi sempre coyta deu.

http://www.usc.es/~ilgas/pprofano.html

Fonte: Saverio Panunzio (ed.) (1992): Pero da Ponte. Poesías. Trad.: R. Mariño Paz. Vigo: Galaxia, pp. 82-84.

O futuro do galego

Posted on maio 19th, 2008 in Meu idioma by cuartos

 

NÓS, POBRES ALIENADOS

   A vós, irmáns, que coma min chorades bágoas de espiñas. A vosoutros, irmáns, que ao andar polas corredoiras da vida emporcades os zocos en lamaguentas palabras alleas. A todos os que mamastes dende o berce o gran tesouro dos nosos trobadores. Para os que falades galego e estades, como estou eu, alienados.

   Por que alienadosPorque así que temos sentido e nos escoitamos falar dannos … ao oír certas palabras, (noxo?). Porque ao darnos eses … volvemos sobre elas e decatámonos de que son castelanismos. Para remendar o asunto usamos a palabra galega e … séguennos dando … E daquela cavilamos e barrenamos e non sabemos que facer. O sanatorio de Conxo está ateigado de pobres alienados tolos que non o puideron soportar. Se vas alí e llo preguntas diranche que ese … é un sentimento horríbel, que é un coma un buraco negro, é un non existir, un estar dacabalo entre aquí e acolá e non ser de ningures.

   Aínda hai outras dúas manifestacións da alienación. Os cativos  brincan pola casa entre ghatos e ghaliñas, miran os paxaros de seo e van ao sine con seus pais. Pero, tan pronto chegan á escola apréndenlle centos de palabras de libro sen eses fonemas cos que se criaron. O mestre oculta tamén as súas peculiaridades lingüísticas. Iso a onde leva? Os cativos medrarán (eu son un deses cativos) e cando falen na súa vida cotiá intentando depurar castelanismos ou en actos formais, desfaranse do seseo e máis da gheada (niso os educaron). Alienaranse. Transformaranse nun ente inerte co don da palabra,  que fala e non se quere oír, pois non se recoñece na imaxe que  lle devolve o espello. Pobres alienados, choromicas inconscientes que soñan pesadelos de bághoas bañadas en seseo e gheada. Pesadelos ocultos que o censor dos soños lle aghacha á consciencia para non facerlle tan amargha a existencia.

   A terceira alienación é a das xeracións que involucionan. O idioma xurdiu dun berro, dun choro (primeiras falas humanas). Nós volvemos á Idade de Pedra, imos deixando que as palabras afoguen entre as silveiras dos roleiros. Nós, homo sapiens sapiens, co cerebro superdesenvolto, coa mente a rebentar de conceptos e coa cabeza chea de paxaros, cada día facémonos máis rochosos, máis paleolíticos, menos barulleiros. Cando tiramos significantes (palabras) nalgunha cuneta,  malia seguiren existindo as realidades materias ou conceptuais ás que estas se refiren, malia ter na mente o significado (concepto), non nos petrificamos un chisco máis? Non nos volvemos autistas coma os penedos que pensan (si, as pedras tamén pensan!) e non se expresan? Non nos estamos alienando? Non perdemos a sociabilidade humana (fundamentada na linguaxe) e illámonos coma os penedos que aparecen sós no medio do monte?

   Nós, irmáns, estamos alienados mais… non sempre ha ser así! Cal é o prezo que habemos de pagar para destruír a alienación, para acabar con ela? Unha quinta, o sangue dunha quinta. Ese é o prezo! Abonda co sacrificio dunha xeración, escrava xa dende berce, para derrotala. A suor dunha quinta transmitíndolle á proxenie unha fala pura (ceibe de castelanismos), enxebre (coas variantes dialectais propias do recuncho que a cada un lle tocou habitar) e rica (con todo ese léxico imprescindíbel que se está esquecendo). Esa é a solución para despachar a alienación centenaria! A loita persoal de cada galego, pensando globalmente (no pobo galego) e actuando de xeito individualé o único remedio. É aghora entenderás que che digha irmán porque

“Común temos a patria, común a loita, ambos.

A miña mau che dou, coma un irmáu che falo”.

CELSO EMILIO FERREIRO, Longa noite de pedra

**********************************************************************************************************

Neste día das Letras Galegas, aínda que fose o sábado pasado, quería facer unha exhortación a todos os que, coma min, están alienados.

Irmán: se es galego, fala galego

            se teus pais e teus avós che falan galego, por que ti non o falas?

Se falas galego, intenta falalo cada día un chico mellor.

***

A nosa xeración, aínda coa vantaxe de estudar galego na escola, está alienada.

Nosos pais transmitíronnos unha lingua pura e fermosa, si, máis con algunhas impurezas. O noso falar está corroído, oxidado.

Nas nosas mans está que o falar dos nosos fillos brille coma a lúa. De nós depende eliminar os virus que introduciron os imperialistas casteláns no noso idioma, de nós depende destruír esa infección que está acabando co galego, que o está fagocitando.

Se nos deixamos levar, se non loitamos, os invasores quedarán máis contentos que un gato enriba dun queixo. Saíran coa súa. Desaparecerá o galego. E os nosos fillos serán uns monicreques de ningures que falan unha lingua que non é súa.

É iso o que queremos? …

Para rematar coa alienación centenaria abonda co sacrificio dunha xeración…

NÓS SOMOS ESA XERACIÓN!!!

 

1- Fala galego o mellor que poidas, pero fálao. Ninguén é perfecto, pero pódese camiñar cara a perfección, ou cara o desastre. Ti cara onde vas?

2-Escoita aos teus avós e imítaos. Cantas palabras empregan eles que ti xa non usas?

3-Fala SEMPRE coas variedades dialectais propias da túa zona, non te averghoñes!

4-Depura os castelanismos.

Teus fillos aghradecerancho.

***

Non sexas eghoísta, comparte. Fálalle desta mensaxe aos teus colegas. Reenvíalle esta mensaxe aos teus colegas.

Que esta mensaxe dea a volta enteira a Galiza.

E seremos máis galegos. Nosos fillos aghradeceránnolo.

Desperta do teu sono fogar de Breogán!

Posted on maio 8th, 2008 in GALIZA: Nación by cuartos

 

  Unos 10.000 ganaderos protestarán hoy en Santiago por la caída de la leche y la carne en origen

 09:06:10 - 30/04/2008VMT -Más de 10.000 ganaderos se manifestarán hoy por las calles de Santiago de Compostela para alertar de la situación “desesperada” en la que se encuentran las 14.000 explotaciones de leche y las 15.000 de carne de vacuno.Etiquetas:ganaderiamanifestacionsantiagoLos tres sindicatos agrarios gallegos Unión Agrarias (UU.AA.), el Sindicato Labrego Galego (SLG) y Xóvenes Agricultores (XX.AA.) han convocado esta manifestación unitaria, que justificaron por el “peligro de supervivencia” de estas explotaciones, ya que a estas bajadas se le suma el incremento de los costes de producción.

 

déja vu: sensación de ter vivido antes unha mesma situación.

anacrónico: propio doutra época.

anacronismo: acción de atribuír a personaxes dunha época costumes ou ideas doutra. 

estatuto-do-36.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Déja vu, déja vu constante.Vivimos nunha anacronía! Si, como escoitas.   

2008-1936=72 2008-1978=30  

72 anos. E 30 deses, de democracia. E todo coma sempre! Para que serviu a Constitución española? Diranche: “o maior período de paz e prosperidade de toda a súa historia”. Si, non o dubido. Mais… os galegos seguimos igual!  

Hai 72 anos sucedía en Galiza o mesmo que agora: nós traballamos, nós padecemos, nós sufrimos e… son outros os que levan os beneficios. Mentres nós vivimos na miseria,  outros viven na opulencia á conta nosa.  A nosa terra (ai!, pero temos terra?), é rica en froitos de toda clase (culturais, humanos, pesqueiros, agrarios, industrias, tecnolóxicos…). Pero… aínda que a terra traballámola nós, a terra semella non ser nosa… 

Criamos a becerra, botámola á vaca para que mame, ímoslle por herba, estrámoslle a corte, levámola a pacer, a becerra pasa a ser xovenca, logo vaca, pero á hora de vender o leite… a vaca non semella nosa!  Outros lévano todo e a nós déixannos co xusto para vivir, digo, co xusto para sobrevivir, é dicir, déixannos o xusto para que as células do organismo continúen en funcionamento para seguir producindo máis, e máis… E cada vez somos máis e máis a outros, e pertencémonos menos e menos a nós mesmos. 

Son tan distintas, logo, as reclamacións das mentes espelidas do 1936 ás de hoxe? Os problemas lonxe de desaparecer van a máis. A solución foi, é, e seguirá sendo a mesma: un Estado. Un Estado propio. Un Estado noso, un Estado que nos defenda. A solución é a mesma: un Estatuto, Estatuto por non dicir Constitución

A constitución da “República socialista de traballadores galegos”.  

Para que remate esta vergonza vota a Constitución (a nosa, non outra!). 

E pasarán algúns anos, e “os de sempre”, (os que esfarelaron o “gran soño dos galeguistas”, a piques de se materializar no 1936), (os mesmos que o ano pasado dixeron “NON” a un Estatuto de nación para Galiza dentro do marco legal vixente [a “legalidade” na que nos “enmarcaron” baixo a lei marcial]),serán os mesmos que volvan a dicir “non, non e non”.  

Iso si, cada vez que os explotadores aperten algo de máis o pescozo dos galegos ata poñer en perigo a súa supervivencia,

         (TAL ACONTECE HOXE NO AGRO GALEGO!)

os de sempre

          (HIPÓCRITAS!)

sairán á rúa. Manifestaranse  xunto con aqueles que dixeron “SI”, din “SI” e dirán sempre “SI”  

        (NON FOI ESA A MANIFESTACIÓN DO MERCORES PASADO?).  

Un SI a Galiza libre, un SI ao autogoberno, un SI á autodeterminación, un NON á explotación. E volveranse dar as circunstancias para que o pobo galego se manifeste prol da liberdade colectiva (claro que se darán!),  e máis vale que os tercos do “non” digan dunha vez “SI, SI SI”, porque do contrario quen as pasará putas seremos nós, pobres galegos que tan só desexamos vivir dignamente do noso traballo

REPÚBLICA SOCIALISTAS DE TRABALLADORES GALEGOS. 

E sairemos do déja vu constante, da anacronía.

Irmáns (Celso Emilio Ferreiro)

Posted on abril 29th, 2008 in Grandes debulladores by cuartos

IRMÁNS __ Celso Emilio Ferreiro
(”Longa noite de pedra”, 1962)

Camiñan ó meu rente moitos homes.
Non os coñezo. Sonme estraños.
Pero ti, que te alcontras alá lonxe,
máis alá dos desertos e dos lagos,
máis alá das sabanas e das illas,
coma un irmau che falo.
Se é tua a miña noite,
se choran os meus ollos o teu pranto,
se os nosos berros son iguais,
coma un irmáu che falo.
Anque as nosas palabras sexan distintas,
e tí negro e eu branco,
se temos semellantes as feridas,
coma un irmáu che falo.
Por enriba de tódalas fronteiras,
por enriba de muros e valados,
se os nosos soños son iguais,
coma un irmáu che falo.
Común témos a patria,
común a loita, ambos,
a miña man che dou,
coma un irmáu che falo.

www.galespa.com.ar/FERREIRO_irmans.htm

As Candeas

Posted on abril 7th, 2008 in Do meu anllar by cuartos

AS CANDEAS
Todos os anos ía á misa da Candeloria. Todos, non faltaba un. Ía coa miña candea oír misa. E coma min outros tantos. Tiñamos as candeas acesas toda a misa. Non as apagaba ninguén ata que o cura facías as reverencias e se escondía na sancristía. Eu tiña un irmán máis vello que morreu nadamais nacer. Morreu sen bautizar. Está o pobre no limbo dos xustos. Alí están, os malpocados, sen veren a luz do sol, nin a claridade do luar nin tan sequera o escintilar das estrelas nas noites de verán. Escuridade. Sombras. Penumbras. Só andar ás tentas, ás apalpadas. Negro destino.
Mentres vivía Deus-perdoe-a-mi-madre iamos sempre as dúas con cadansúa candea. Nai e filla a alumar a fillo e irmán. Agora ía eu soa. Non perdía o día da Candeloria por nada do mundo. Atentoume o demo ese ano. Si, o dos cornos. Foi el, quen ía ser se non? O caso é que saín coa candeíña no peto. Cara a igrexa ía eu. Ía á misa das sete da tarde. Ai, tivo que ser o demo! Ía no peto. Claro que ía! Non a ía levar!? Unha candeíña, nova do trinque, mercada aquel ano. Ir ía… pero non chegou. Non preguntes como, o caso é que ao chegar alá non estaba. Déronme ganas de chorar. Meu irmanciño, meu irmán, non vas ter luz este ano!
Tocan as dúas. Entro. Todos, non faltaba un. Todos con cadansúa candea. Todos… menos eu. Acabou a misa. Non enredei con ninguén Era xa noite pecha e marchei decontado para a casa. Inda non empezara a andar e xa sentía os cadrís. Auga, non andaba moi lonxe. O inverno aínda non marchaba, quedaran as tempas de abaixo.
Abrín a porta, entrei, estaba escuro. Prendín a luz. Fun á cociña, petisquei algo, non tiña moita fame. Pechei a porta da cociña. Uuuu! O vento asubía entre as arbores e as tellas. Subo as escaleiras paseniñamente. Un forte resplandor. Paro. Espero un pouco. Bruumm! Andan as patacas no faiado. Chego arriba. Comeza a chover, entro no cuarto, pouso a chaqueta. Chove máis forte. Cacho día de inverno! Métome na cama e acóchome ben. Vai frío. Que noite de inverno. Dou unha volta, dou outra. Durmo…
…Unha luz, unha luz pequerrechiña, unha luz coma de lucerna. Unha luz rara, estraña, nunca vista entra no cuarto. Unha luz coma de vagalume. Érgome. A luz… A luz como se fose cousa do demo vén cara min. Un neno, un bebé envolto nun resplandor áureo…
—Quen vai?
O vento entoa unha cántiga mortuoria. Bátense as ventás. Meu irmán non anda ledo.
—Irmanciño, que fas?
Acércase máis e máis. Un corvo berra ao lonxe, danme arrepíos. Trae algo na man, na manciña súa. Un pao, un garabullo, un alfinete, algo! Volvo tremer. Pero… por que se é o meu neniño!?
—Perdoa, perdoa! Ai meu neniño! — berro desesperada.
Pero el non oe, segue andando. (Andando?) Anda e anda. Non anda, voa, voa. Entre a negrura aluméanlle os ollos coma dúas cacharelas. Bríllanlle os ollos coa rabia, quere vinganza.
—¡Irmán non!
Quéimanme as muxicas. Xa está diante miña. Bótame o alento. Coa mesma, agarra o garabullo con ganas e sen pensalo máis espétamo nas meniñas dos ollos. Primeiro unha, despois outra.
Un bramido. O tempo detense, escampa. O vento escoita.
—Aaaa! Aaaa! Meus ollos! Meus olliños!
Unha, dúas pingas. Dous regos de sangue. Dous regos de choros. O sangue escorre pola face abaixo. As bágoas asolagan o cuarto. Meu irmán rise das miñas sanguentas bágoas.
—Unha candea! Por unha candea, irmán! A sorte máis grande foi que morreras. Non tes corazón!
Quedaba eu agora soa, condenada polo ceo, castigada polo limbo. Condenada á escuridade, ás infernais tebras. Meu irmán íase a modiño, cantando. Marchaba ledo. Sentía os pasos, as pingas de sangue caer da inocente arma fratricida, o arrastrarse do seu corpo, da súa alma. Alma en pena. Pena a miña. Escuridade, resignación, dor. Dor dos ollos, espello da alma. Alma… alma esnaquizada. Espello escachado. Negrura, resignación, dor. As concas, agora baleiras, choraban un pranto lamaguento de sangue fratricida. Escuridade, negrura, resignación estoica, dor.
Un chispazo. Brummm! Levántome de golpe. Miro o reloxo. As tres. Toco os ollos, un, o outro. Nin bágoas, nin sangue, nin dor. Están no seu sitio. “Irmán, irmán”. Déitome, unha volta, outra. Durmo…

Resultados electorais: análise

Posted on abril 2nd, 2008 in Eleccións by cuartos

 

10 MARZAL

   10 de marzo. Que data é esta, compañeiros? Si, é a xornada postelectoral mais… debera ser o inicio da campaña electoral en Galiza.

“209.042 razóns para que Galiza sexa decisiva”. Tan só 315 razóns máis que hai catro anos. E a iso chamádeslle vitoria? Certo é que o Bng salvouse desta racha de bipartidismo, pero, quen nos di que á seguinte non cae? Conformarse coa estabilidade é abrirlle as portas a unha involución, a un retroceso. Un dato: nestas eleccións ao congreso obtivemos 100.000 votos menos que no 2000, un avance enorme…

   Que sucedía a finais dos 90 para que o BNG lograse o mellor resultado electoras da súa historia e se convertera na segunda forza política de Galiza? Que ocorreu naqueles anos para que o BNG conseguira preto de 400.000 votos nas eleccións ao Parlamento galego de 1997?

   Compañeiros, busquemos pois, a esencia do BNG de hai dez anos. Non nos acomodemos na actuación institucional. A vitoria lograrémola actuando dende as bases. Mobilizando á militancia de cada un dos 315 municipios de Galiza para que labren en cadanseu concello a semente do nacionalismo galego. Fagamos de Galiza Nova, da UMG as grandes organizacións da mocidade galega. Que estean presentes en todos os institutos. Que non haxa un so centro de educación secundaria ao que non cheguen eses referentes para os moz@s galeg@s.

   Volvamos os ollos á Xeración Nós, a eses artífices do Segundo Rexurdimento da Cultura galega. Estendamos, coma eles, en xornais e revistas feitos en cada concello e para cada concello as marabillas do ser galegos, o orgullo de sermos unha nación, a miseria e os problemas que nos envolven e as solucións que propoñemos. Démoslle a pluma á nosa militancia para que acheguen os seus pensamentos, as súas conviccións, para que compartan os problemas e propoñan solucións e fagan un pouco máis galegos a todos os seus veciños.

   Dese xeito, irmáns, farémoslle un ben inestimábel a Galiza, ao nacionalismo e, sen dúbida ningunha, ao BNG e aos galegos e galegas.

   Non perdamos un so segundo. Os tempos son chegados dos bardos das idades e somos nos os que temos de espertar do seu sono ao fogar de Breogán. Que os nosos berros o esperten axiña non vaia ser que non esperte máis.

_uacct = “UA-93002-1″; urchinTracker();

Touro: a necesidade dun lema

Posted on marzo 31st, 2008 in Sen clasificar by cuartos

escudo_touro1.jpg A mente humana tende a simplifica a realidade asignándolle ás persoas, obxectos, grupos sociais, lugares unha única característica. Esta xeneralización leva á creación de estereotipos, opinións preconcibidas e simplificadas dunha cousa que se empregan como definitorias da mesma, e de prexuízos     As institución públicas sábeno ben, sobre toda á hora de promocionar o turismo dun concello ou comarca concretos. Para venderse recorren a un feito determinado: unha festa, un monumento, una acontecemento histórico, unha competición deportiva…. co que atraer á xente e meterlle na cachola un lema (a etiqueta coa que se venden) asociada ao topónimo

   Véxanse algúns exemplos: que nos ven á cabeza ao oír Santiago? Catedral, e Lugo? Muralla, A Toxa? Balneario, Boiro? Praia, Catoira? Festa viquinga, Ortigueira? Festival de Música celta, Oroso? Festa da troita, Arzúa? Festa do Queixo… 

   Agora ben, cando un individuo da contorna ou de algo máis lonxe escoita Touro, que pensa? Que é o primeiro que lle vén ao maxín?    Quizais pense en “Luar, Galloso”.  “Touro? Si, non é aí onde fan un programa da galega?” … “Non, agora fano noutro lugar”. Ou en “Dona Dana, lugar de marcha”. Pero iso non é mais ca unha lembranza de tempos gloriosos que se deixaron fuxir.   

   Durante os anos que o PP de Touro leva á fronte do goberno municipal intentou a todo momento poñer a Touro no mapa, e nalgunhas cousas abofé que o logrou. Velaquí uns exemplos:

a estrada AC-240 que atravesa o concello, unha das mais antigas da Galiza, segue a ser a corredoira municipal;
 incineradora nas minas;
asuntiño das vacas tolas; 
vertidos incontrolados de sabe Deus que, cos conseguintes cheiros pestilentes e risco de contaxio de enfermidades tamén nas minas; a construcción de minicentrais no río Ulla;
o luxo de que apareza unha foto  de Fonte-Díaz nun libro como exemplo de feísmo (modelo desastroso de ordenación do territorio, exemplo a non seguir);
campañas electorais bañadas en cemento e asfalto despois de catro anos sen faceren nada;
despoboamento e avellentamento da poboación, etc, etc, etc…
   E isto non é mais que unha mostra pequerrecha da labor do noso queridiño alcalde.

    Vou nomear agora outros tres lugares: “Laza, Xinzo, Verín”. De contado todos pensan no Entroido do “Triángulo máxico ourensán”, festa de interese nacional. Díganme vostedes, as figuras tradicionais do Entroido do Ulla (os xenerais) non son tan boas, atractivas e interesantes coma os cigarróns, peliqueiros e pantallas?… Logo o problema é que o concello (os concellos) non fixeron nada por esta festas, ata o punto de que en moitas parroquias as máscaras son cousa dun pasado remoto.

      En Touro o Entroido esperta do seu durmir o domingo de corredor en Bama, continúa aos oito días (domino de Entroido) en Loxo, segue de troula o luns en Touro para ser enterrado o martes en Fao. Non sei se os xenerais serán o mais representativo do concello, pero dende logo unha boa imaxe si que o son. Idea que os curtos de mente, pasotas e obsoletos cegos encabezados por don Ignacio Codesido Barreiro non poden ver. 

   Mentres tanto, alá van eles lucindo con fachenda o escudo municipal, que vén a dicir “estamos orgullosos de que Isabel II (YII) pasase por aquí” [NOTA: A tal Isabel II debeu ser unha moi boa raíña, tanto, que no ano 1868 o tan farto pobo español fixo unha revolución para botala do trono]

      E a modo de despedida, coma os meus benqueridos xenerais: “digan todos comigo a unha voz, Viva a Galiza! Viva!… Viva Touro! Viva!… Viva a xente do noso maior aprecio! Viva!

Galicia Bilingüe?

Posted on marzo 31st, 2008 in Meu idioma by cuartos

GALICIA BILINGÜE?

   Dicía unha de Galicia Bilingüe: “No puedo comprender como la gente no firma nuestro manifiesto”. Pois direillo eu, señoriña: porque os galegos somos desconfiados. E nestes casos vennos ben porque non é ouro todo o que reloce e ninguén vende o peso a catro pesetas. O que sodes vós é unha banda de pijos proespañolistas e antigaleguistas que queren unha “Galicia bilingüe”. Utopía! Iso nunca existirá! Onde conviven dúas linguas hai conflito xa que unha  delas sempre intentará desprazar á outra. Vós o que sodes e uns ladróns de dereitos lingüísticos que andan doentes porque lles obrigan a devolver os dereitos roubados.

   Xustiza: na Galiza, en galego! Paisanos, non vos deixedes enganar: o demo para facelas pon a manta, e ao que as fai toca a gaita.

Funcións vitais dun nacionalista

Posted on marzo 26th, 2008 in GALIZA: Nación by cuartos

Eis as funcións dun nacionalista:

   -agrandarlles o sentimento nacional a aqueles que o descubriron;

   -aos que non o atoparon, facérllelo ver;

   -e demostrarlle a “utilidade” da nación galega a aqueloutros que, lonxe do idealismo romántico, se acubillan no mundo dos cartos.

   Son tres, e non máis, os acometidos que deberan ter.

Bandeira de Galiza

ELECCIÓNS 9-M: DEMOCRACIA D.E.P.

Posted on marzo 10th, 2008 in Eleccións by cuartos

                                                       A SRA. DEMOCRACIA D.E.P. 

   A Sra. Democracia, filla do pluralismo político (Art. 1 da Constitución de 1978), tras unha dolorosa agonía, morreu o 9-M a caus dun bipartidismo crónico. D.E.P. Os contrarios ao pensamento único danlle as máis expresivas gracias aos votantes dos partidos minoritarios polas súas mostras de dor.

APOLOXÍA POLÍTICA GALEGA

Posted on marzo 3rd, 2008 in Eleccións by cuartos

   Galego. Queiras ou non es galego. Galiza. Gústeche ou non vives na Galiza. Político. Es un animal político. Non votes, votes a Xan, votes a Roque, é unha decisión política. Pensa no que se loitou para conseguir o dereito a voto. Vas desprezalo? Vota. “Pero os políticos son todos iguais!”. Mentira! Iguais non, parecidos. Vota.

   E dime, vas votar aos partidos estatais? Bótaos, non te representan, non te defenden.  Non os votes. Hai máis cores que o branco e negro. Non todo é rosa ou gaivota.  “E logo a quen hei votar? Ao Bloque Nacionalista Galego?… É que eu non son nacionalista”. E iso que importa.

   Galego. Queiras ou non es galego. Galiza. Gústeche ou non vives na Galiza. Tes os mesmos problemas ca min, adoecemos do mesmo:

            -déficit de infraestruturas (cal foi o último lugar ao que chegou o ferrocarril?… e a historia estase repetindo co Ave, ou non?),

            -bloqueo dos nosos sectores produtivos (construción naval, sector agrario…),        -avance na privatización do ensino público,

            -impedimentos para acadar a normalización lingüística,

            -necesidade do traspaso de competencias ao Goberno de Galiza (tráfico, salvamento marítimo [sabes cantas persoas faleceron no mar desde o que vai de ano? 14. Lembra o Prestige. Paréceche que dende Madrid xestionan ben a nosa costa?], seguridade viaria), etc.

   Aínda que non cho pareza as decisión que se toman no Parlamento español aféctanos, e moito. Vota ao PSOE-PP e haberá uns cantos deputados lambéndolle o cu aos seus respectivos presidentes de partido Zapatero e Rajoy.  Vota o BNG e terás deputados fieis aos intereses de Galiza e do pobo galego, con criterio independente, pensando en Galiza e pensando nos galegos, defendendo os nosos dereitos como pobo, reclamando melloras para a nosa nación. Vota ao PSOE-PP e terás uns deputados-servos de Zapatero e Rajoy. Vota ao BNG e terás uns deputados-servos de Galiza, que non teñen máis amo que o pobo galego.

   Chegou o momento da decisión. O futuro, a historia estala a escribir neste momento. Son as decisións individuais dos cidadáns transformadas en vontade xeneral asque gobernan a historia e deciden o futuro. Decide, escolle. E se non te convenzo arreda do bipartidismo, vota a Esquerda Unida.

  

BNG                                                                                           Galiza NovaBloque Nacionalista Galego                                                                      Organización xuvenil do BNGwww.bng-galiza.org                                                                 www.galizanova.org                                                                                                                                           

Eleccións

Posted on febreiro 25th, 2008 in Eleccións by cuartos

   As elecións non se gañan en quince días nin nun mes, compañeiros. Nese tempo gáñanas que xa as tiña gañado catro anos antes. Os outros, temos que traballar arreo catro anos.

   As elecións non se gañan só facendo políticas dende a Xunta ou desde os municipios, senón coa suor diaria de cada militante alí onde este rebula no seu día a día. E esa suor ten que se o quecemento para o duro exercicio do poder. Se non é asi… Mal vamos!

A MÁSCARA DOS GALEGOS

Posted on febreiro 11th, 2008 in Meu idioma by cuartos
A MÁSCARA DOS GALEGOS    Galegos, amiguiños, quitade esa máscara! Falade a lingua de Rosalía, Curros e Pondal!

   Como dicía o outro, este mundo éche un teatro e nós non somos máis que uns actores que representan o seu papel ante un omnipotente e omnipresente espectador, unhas personaxes que camiñan todo dereito e sen arrecuar cara a entropía. Imos de mal en peor amiguiño, isto éche así e non hai volta de folla.

   As nosas vidas non son os ríos que van dar ao mar, son as praxis que nos levan ao episodio final. Nós non andamos en coturnos que non somos casteláns, somos humildes galegos e non queremos fardar. Os actores non son o que vemos, son o que está oculto; un ser humano non é corpo, é alma.

   Non hai persoa que non leve unha carátula. Nun principio estabamos como Deus nos trouxo ao mundo pero é esta sociedade escravizadora a que nos obriga a poñela. Di o home resentido: “eu son como me fixeron”.

   A vida é un buscar a liberdade que temos perdida polo sinxelo feito de vivir e que só a alcanzaremos coa morte. Non nos fagamos escravos das nosas máscaras, xa temos de sobra coa que levamos irremediablemente para que aínda por riba lle engadamos outra máis.

   Algúns galegos actúan con dúas máscaras. Pobriños, ai que mágoa me dades!  Se levar unha xa é negro, vós debédelas pasar putas. Sarna con gusto non pica, din (pero mortifica). Aínda así mira que sodes trosmas. Dádeme unha soa razón de por que a levades…

   …Non a hai! Son os espíritos do Hades os que vos incitan a poñela e vós deixádesvos seducir. Esa vosa hamartía pagádela cara, e pásavos por envolverse con malas compañías.

   “Ai, eu levo a máscara porque me peta” dirás ti, malpocado. Mais ti, que nin es o último dos heroes, cando te ves entre cus e caldeiros e perdes a sophrosyne ben porque estás enfadado, borracho, relaxado ou namorado, daquela si que a sacas, cona!   ¡Va que si! Daquela si que te mostras ante o mundo tal e como es, un da miña estirpe, un galego.

Nese momento si que es digno da miña sympatheia, do meu eleos e de todo o que faga falta. Entón, empezas cunha restra de Pater Nostres e xuramentos; ebrio, cantas “eu traioo unha borracheiraa”; emocionado, dis “ai que riquiño”; namorado, soltas “quérote moito meu amor”… Ves como es galego dos pés á cabeza! Poderás enganar a quen queiras pero ao omnisapiente espectador do divino theatron non. Poderaste enganar a ti mesmo se che peta (iso si que sería triste!) pero a min, que tanto teño andado por este mundo, non mas dás metido.

   Non te escravices, xa hai escravitude abondo neste mundo. Móstrate tal cal es. Fala coas palabras que che corren polas veas, coas que mamaches desde pequeno; non te enganes.

   Fala galego irmán, fala galego.  

__________________

Vocabulario relativo á traxedia grega:

praxis = accións                                                         sympatheia = identificación co outro

carátula = máscara, careta                                         eleos = compaixón

hamartía = erro                                                         theatron = grada

sophrosyne = serenidade

                             

PRA ENCETAR O BLOG

Posted on febreiro 11th, 2008 in Sen clasificar by cuartos

PRA ENCETAR O BLOG

 

   No principio existía a Palabra e a Palabra esta con Deus,e a Palabra era Deus.

Ela estaba con Deus ao principio. Todo se fixo por ela e sen ela non se fixo nada do que hai.

 

   O que se fixo nela era a vida e a vida era a luz dos homes, e a luz brilla entre as tebras, e as trebras non a venceron. Houbo un home, enviado por Deus: chamábanlle Xoán. Ese veu para dar un testimonio, para dar testimonio da luz, para que todos cresen por el. Non era el a luz, senón que tiña de dar testimonio da luz.

 

   A Palabra era a luz verdadeira que alumeA a canto home hai, vindo a este mundo. Estaba no mundo e este foi feito por ela, e o mundo non a coñeceu. Veu onda os seus, e os seus non a recibiron. Pero a todos aqueles que a acolleron deulles o poder de facérense fillos de Deus, os que cren no seu nome; os cales non naceron de sangue, nin de desexo de carne, nin de desexo de home senón que naceron de Deus.

 

   E a Palabra fíxose carne e puxo o seu Fogar entare nós, e contemplamos a súa gloria, gloria que lle ven do Pai como Fillo único, cheo de gracia e de verdade.

 

   Xoán dá fé de el e óeselle dicir: “Este é do que eu vos teño dito: O que vén detrás de min, púxose diante miña, porque existía ante que min”

 

XOÁN I, 2-15