NÓS, POBRES ALIENADOS
A vós, irmáns, que coma min chorades bágoas de espiñas. A vosoutros, irmáns, que ao andar polas corredoiras da vida emporcades os zocos en lamaguentas palabras alleas. A todos os que mamastes dende o berce o gran tesouro dos nosos trobadores. Para os que falades galego e estades, como estou eu, alienados.
Por que alienados? Porque así que temos sentido e nos escoitamos falar dannos … ao oír certas palabras, (noxo?). Porque ao darnos eses … volvemos sobre elas e decatámonos de que son castelanismos. Para remendar o asunto usamos a palabra galega e … séguennos dando … E daquela cavilamos e barrenamos e non sabemos que facer. O sanatorio de Conxo está ateigado de pobres alienados tolos que non o puideron soportar. Se vas alí e llo preguntas diranche que ese … é un sentimento horríbel, que é un coma un buraco negro, é un non existir, un estar dacabalo entre aquí e acolá e non ser de ningures.
Aínda hai outras dúas manifestacións da alienación. Os cativos brincan pola casa entre ghatos e ghaliñas, miran os paxaros de seo e van ao sine con seus pais. Pero, tan pronto chegan á escola apréndenlle centos de palabras de libro sen eses fonemas cos que se criaron. O mestre oculta tamén as súas peculiaridades lingüísticas. Iso a onde leva? Os cativos medrarán (eu son un deses cativos) e cando falen na súa vida cotiá intentando depurar castelanismos ou en actos formais, desfaranse do seseo e máis da gheada (niso os educaron). Alienaranse. Transformaranse nun ente inerte co don da palabra, que fala e non se quere oír, pois non se recoñece na imaxe que lle devolve o espello. Pobres alienados, choromicas inconscientes que soñan pesadelos de bághoas bañadas en seseo e gheada. Pesadelos ocultos que o censor dos soños lle aghacha á consciencia para non facerlle tan amargha a existencia.
A terceira alienación é a das xeracións que involucionan. O idioma xurdiu dun berro, dun choro (primeiras falas humanas). Nós volvemos á Idade de Pedra, imos deixando que as palabras afoguen entre as silveiras dos roleiros. Nós, homo sapiens sapiens, co cerebro superdesenvolto, coa mente a rebentar de conceptos e coa cabeza chea de paxaros, cada día facémonos máis rochosos, máis paleolíticos, menos barulleiros. Cando tiramos significantes (palabras) nalgunha cuneta, malia seguiren existindo as realidades materias ou conceptuais ás que estas se refiren, malia ter na mente o significado (concepto), non nos petrificamos un chisco máis? Non nos volvemos autistas coma os penedos que pensan (si, as pedras tamén pensan!) e non se expresan? Non nos estamos alienando? Non perdemos a sociabilidade humana (fundamentada na linguaxe) e illámonos coma os penedos que aparecen sós no medio do monte?
Nós, irmáns, estamos alienados mais… non sempre ha ser así! Cal é o prezo que habemos de pagar para destruír a alienación, para acabar con ela? Unha quinta, o sangue dunha quinta. Ese é o prezo! Abonda co sacrificio dunha xeración, escrava xa dende berce, para derrotala. A suor dunha quinta transmitíndolle á proxenie unha fala pura (ceibe de castelanismos), enxebre (coas variantes dialectais propias do recuncho que a cada un lle tocou habitar) e rica (con todo ese léxico imprescindíbel que se está esquecendo). Esa é a solución para despachar a alienación centenaria! A loita persoal de cada galego, pensando globalmente (no pobo galego) e actuando de xeito individual, é o único remedio. É aghora entenderás que che digha irmán porque
“Común temos a patria, común a loita, ambos.
A miña mau che dou, coma un irmáu che falo”.
CELSO EMILIO FERREIRO, Longa noite de pedra
**********************************************************************************************************
Neste día das Letras Galegas, aínda que fose o sábado pasado, quería facer unha exhortación a todos os que, coma min, están alienados.
Irmán: se es galego, fala galego
se teus pais e teus avós che falan galego, por que ti non o falas?
Se falas galego, intenta falalo cada día un chico mellor.
***
A nosa xeración, aínda coa vantaxe de estudar galego na escola, está alienada.
Nosos pais transmitíronnos unha lingua pura e fermosa, si, máis con algunhas impurezas. O noso falar está corroído, oxidado.
Nas nosas mans está que o falar dos nosos fillos brille coma a lúa. De nós depende eliminar os virus que introduciron os imperialistas casteláns no noso idioma, de nós depende destruír esa infección que está acabando co galego, que o está fagocitando.
Se nos deixamos levar, se non loitamos, os invasores quedarán máis contentos que un gato enriba dun queixo. Saíran coa súa. Desaparecerá o galego. E os nosos fillos serán uns monicreques de ningures que falan unha lingua que non é súa.
É iso o que queremos? …
Para rematar coa alienación centenaria abonda co sacrificio dunha xeración…
NÓS SOMOS ESA XERACIÓN!!!
1- Fala galego o mellor que poidas, pero fálao. Ninguén é perfecto, pero pódese camiñar cara a perfección, ou cara o desastre. Ti cara onde vas?
2-Escoita aos teus avós e imítaos. Cantas palabras empregan eles que ti xa non usas?
3-Fala SEMPRE coas variedades dialectais propias da túa zona, non te averghoñes!
4-Depura os castelanismos.
Teus fillos aghradecerancho.
***
Non sexas eghoísta, comparte. Fálalle desta mensaxe aos teus colegas. Reenvíalle esta mensaxe aos teus colegas.
Que esta mensaxe dea a volta enteira a Galiza.
E seremos máis galegos. Nosos fillos aghradeceránnolo.
Desperta do teu sono fogar de Breogán!
